Bioutylizacja wywaru gorzelniczego z wykorzystaniem EMa | Drukuj |  Email
wyniki badań W Katedrze Inżynierii Bioprocesowej na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu przeprowadzono biodegradację wywaru melasowego wykorzystując mieszaną kulturę drobnoustrojów dostarczoną przez Dolnośląskie Centrum Mikroorganizmów. Przeprowadzono procesy biodegradacji w bioreaktorze typu STR (stirred tank reaktor) w temperaturze 38oC. Uzyskano następujące wartości wskaźników efektywności: stopień redukcji ChZT ? 85 %, stopień redukcji BZT5 ? 98 %, stopień zmniejszenia zawartości ogólnego węgla organicznego (OWO) ? 79 %. za pozwoleniem dr hab. inż. Edmunda Cibisa, prof. UE)
podstawy teoretyczne Wywar gorzelniczy, pochodzący z gorzelni przetwarzających surowce skrobiowe (zboża, ziemniaki) i melasę, jest zaliczany do produktów ubocznych bardzo trudnych do utylizacji. Ostateczny skład wywaru uzależniony jest od składu surowca i zastosowanej technologii. Zagospodarowanie wywaru jest poważnym problemem ekonomicznym i ekologicznym. O skali tego problemu świadczyć może następująca informacja: w gorzelni średniej wielkości przetwarzającej melasę i wytwarzającej 40 m3 etanolu na dobę powstaje ok. 360 m3 wywaru, którego ChZT wynosi: 60-100 g O2/dm3. Przyczyną ograniczonego wykorzystania wywarów gorzelniczych jest niska zawartość suchej substancji (4,4 - 9,2%). Duży udział wody rzutuje na wysokie koszty transportu, co ogranicza efektywność ekonomiczną wielu kierunków wykorzystania wywarów. Kolejnym czynnikiem ograniczającym wykorzystanie wywaru melasowego jest znaczna zawartość potasu, co uniemożliwia zastosowanie tego produktu w przemyśle paszowym (działanie przeczyszczające, może być powodem niewydolności serca i występowania poronień u krów). Innym kierunkiem rolniczego wykorzystania wywarów gorzelniczych może być wprowadzanie ich do gleby, niemniej białka z wywaru mogą ulegać rozkładowi z wydzieleniem H2S i NH3, co prowadzi do powstawania bardzo nieprzyjemnych zapachów a tym samym zanieczyszczenia środowiska. Istnieje możliwość odprowadzania tego typu produktów ubocznych do ścieków pod warunkiem, że zredukuje się ich ładunek zanieczyszczań do poziomu przewidzianego w odpowiednim rozporządzeniu. Wprowadzenie "nieoczyszczonych" wywarów do odbiorników może spowodować deficyt tlenu i powstawanie dużych ilości osadów dennych. Wiele jednostek naukowych pracuje nad zestawieniem szczepionki, która zagwarantowałaby wysoki stopień bioutylizacji wywarów gorzelniczych, pozwalający na wprowadzanie ich do ścieków.
Cała praca w języku angielskim

Przejdź do działu ProBio Emy w badaniach i Nauce